czwartek, 23 sierpnia 2012

Jak to zaczynam w podeszłym wieku jeździć na deskorolce (znowu)

Skateboarding (jazda na deskorolce) nie jest bardzo popularnym sportem. Owszem, jest on dosyć rozpowszechniony w mediach jak i w głowach polskiego społeczeństwa, ale dużo osób nie jeździ. Dodatkowo grono osób jeżdżących to w większości ludzie młodzi i płci męskiej. Nie jest to także sport typu rowerek, gdzie jest wyraźny podział na ludzi jeżdżących weekendowo, do sklepu i profesjonalistów trenujących cały rok i mierzących w wygrane wyścigi. Znacznej grupie tych niedzielnych pedałowiczów nie marzy się kariera kolarza. Jeżdżą, bo lubią, lub ułatwia to przemieszczanie się. Na desce jest inaczej. Założyć się mogę, że znaczna większość zaczynających marzy o sponsorach, sławie i wygrywaniu zawodów. Stąd pojawiają się czasami zapytania na internetowych forach typu: "Mam już 12 lat, czy nie jest już za późno, bym zaczął się uczyć jeździć na deskorolce?".
Z tego powodu czuje się trochę dziwnie i nieswojo, gdy zabieram swój kawałek sklejki z kółkami i idę się uczyć trików. Dopiero zaczynam i nie mam krzty nadziei na sponsorów czy starty w zawodach. Mam nadzieję jedynie trochę nabrać formy, nie roztyć się, nauczyć się czegokolwiek i przede wszystkim dobrze się bawić. Mam już 28 wiosen na karku i można powiedzieć, że zaczynam swoją przygodę z deskorolką.
Tak na prawdę moja przygoda zaczęła się jakieś 18 lat temu, ale przez ten czas jeździłem bardzo sporadycznie i niczego, poza zwykłą jazdą do przodu się nie nauczyłem. Powody bywały różne. Pierwsza dłuższa przerwa spowodowana była moją młodzieńczą fantazją i niedostatkiem sprzętowym. Miałem wtedy taką deskę dosyć popularną, lecz nie bardzo efektywną. Była to gruba decha typu "rybka" z zagiętym tyłem i płaskim przodem, wzorowana na deskach do jazdy w bowlu (suchy basen z zaokrąglonym dnem). "Made in Poland" oznaczało w tych czasach, że ważyła ponad 4 kilo (obecna to ok 2 kg) i sunęła do przodu dzięki kółkom z najprawdziwszego, twardego plastiku. Miałem już za sobą przygodę z deską z plastiku także polską w której to powypadały łożyska. Tak więc moja rybka na plastikowych kółkach służyła mi dzielnie, ale po pewnym czasie zapragnąłem nauczyć się ollie (podskok z deską). Nie wiedziałem wtedy, że tak się ten trik nazywa. Nie znałem także nikogo kto by te czary umiał i moja wiedza teoretyczna ograniczyła się do tego, że widziałem kiedyś tam w telewizji, że tak się da. Długo zastanawiałem się jak to możliwe, że skaczą a deska razem z nimi. Widziałem, że skok poprzedzony jest silnym kopnięciem w tył deski i że zawsze jadą szybko. Po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że chodzi o aerodynamikę. Otóż jadą tak szybko, że jak postawią deskę z przodem do góry to pęd powietrza robi swoje i unosi deskę pod nogi skatera. Czym prędzej zacząłem wprowadzać swoją teorię w czyn i jadąc szybko kopałem w tył deski skacząc jednocześnie. Niestety deska unieść się nie chciała. Wniosek był prosty: jechałem za wolno i pęd powietrza był za słaby. Rozpędziłem się więc jak tylko umiałem i skok. Decha odfrunęła nie do góry, tylko przed siebie, wyprzedzając mnie. Wyprzedziły mnie także własne nogi a ja wylądowałem na tyłku i rękach. Tyłek tylko bolał, ale ręka już niestety nie wytrzymała i się złamała. Oprócz przerwy od jakichkolwiek sportów zraziłem się także do deski.
Gdy parę lat później dowiedziałem się, że ollie możliwe jest na deskach gdzie i tył i przód jest zagięty do góry i dowiedziałem się jak się ollie robi, mój entuzjazm wrócił. Niestety w między czasie zerwałem więzadło krzyżowe. Nikt z lekarzy jakoś się nie domyślił co mi jest i leczony byłem gipsem przez 6 długich lat. Nie pamiętam ile miałem razy gips i skręcone kolano, ale po jakoś 6 razie dotarło do mnie, że nie mogę: skakać, biegać, energicznie schodzić po schodach ani uprawiać sportów poza szachami. Nie powstrzymało mnie to przed kupnem takiej deski na której da się zrobić ollie i próbami. Łatwo się domyśleć, że skończyło się to skręconym kolanem.
Moje kolano zostało w końcu poprawnie zdiagnozowane (lekarz od piłkarzy po znajomości) i załatwiła mi mamusia operację rekonstrukcji więzadła. Więzadło mi zrekonstruowali, ale nie artroskopem (to drogi sprzęt po którym pacjent idzie o własnych siłach do domu parę dni po operacji) tylko tradycyjnie. Po niezłych jazdach i krwi w ranie pooperacyjnej wyszedłem ze szpitala po 2 tygodniach z zupełnie niesprawnym kolanem. Pół roku rehabilitacji i ćwiczeń od 7 rano zajęło mi, by zacząć chodzić prawie jak przed operacją (swoją drogą kosztowałem ówczesny ZUS pewnie tyle, co nowy artroskop). Następne pół roku to nauka biegania. Potem rower, łyżwy i rolki. Na tych ostatnich poszedłem w freestyle slalom i nawet nieźle mi szło po pierwszym sezonie:

. Rolki mnie w końcu znużyły i wtedy przypomniało mi się, że mam moją starą deskorolkę.
W między czasie zdążyłem się już postarzeć i znaleźć sobie żonę. Żona zachwycona nie była, bo uważała, że coś sobie złamię. No i złamałem sobie kostkę jak już prawie deska unosiła się razem ze mną. Pech chciał, że stało cię to w przeddzień wyjazdu do Chorwacji. Skończyło się wyrzuceniem deskorolki pod pilnym okiem małżonki i obietnicą, że więcej nie będę.
Potem jeszcze złamałem kość w stopie grając w piłkę na bosaka :).
Minął rok i próbowałem wrócić do rolek. Frajda już nie była ta sama i zapomnieć sporo zdążyłem. Zew deskorolki ponownie zaczął mnie męczyć a ja równolegle zacząłem męczyć moją biedną małżonkę. Że kochana to istota, to w końcu się złamała.
Kupiłem sobie kolejną deskę. Tym razem taką, na jakiej większość zaczyna swą przygodę. Nie najdroższą, ale taką, że już do trików jest stworzona. Jestem teraz z swoim średnim wiekiem, fajną deską i motywacją, żeby w końcu się ollie nauczyć, a jak dobrze pójdzie to może i czegoś jeszcze. Znajomi i rodzina się w głowę pukają, no bo stary a głupi. Ja natomiast widzę w deskorolce sport jak każdy inny. Można się poruszać na świeżym powietrzu i robić to co się lubi. Owszem jest to sport niebezpieczny, czego jestem dobrym przykładem, ale zrobię co w mojej mocy, by nie rozpędzać się nadmiernie i jeździć możliwie najbezpieczniej. Jak starczy czasu i zdrowia postaram się zamieszczać regularne wpisy jak mi idzie i ogólnie co z moim hobby związane. A nóż zainspiruje kogoś, że się da zacząć jeździć dla funu i nie trzeba być do tego nastolatkiem?

5 komentarzy:

  1. Ja też tak miałam z deską. Wracałam, rzucałam, teraz leczę kolano, ale już oglądam deski. Moją pierwszą miłością jest rower, ale deska chodzi po głowie. Pewnie na jesień znów stanę na desce i może w końcu wykonam ollie. A teraz coś o moim wieku - ponad 27 lat :D i dopiero będę stawiać pierwsze kroki w skateparku. Pozdrawiam, Katarzyna z Krakowa

    OdpowiedzUsuń
  2. Jeździć! :) Ja teraz mam 30 lat i jeżdze po 14 latach przerwy. ollie zapomniane, kickflip zapomniany, ale dzięki temu że w Polsce powstają takie fajne parki z gładkim betonem to nawet olie nie trzeba umieć. jeździć, skręcać, robić manuala a olie samo przyjdzie . w USA skateboarding to zwyczajny sport, nawet ludzie po 50+ to uprawiają

    OdpowiedzUsuń
  3. W Lodzi tez. Mam 51 lat i kupuje deskorolkę a mieszkam w Łodzi. Jest świetna do przygotowania pod narty

    OdpowiedzUsuń
  4. No przeżyć trochę miałeś, a i żona nie miała łatwo i Ty z nią ;p

    OdpowiedzUsuń
  5. Super , ja nigdy nie jezdziłem i w tym roku kupiłem Longborda i myśle juz o deskorolce a mam 34 lata:)

    OdpowiedzUsuń